Biografie

Max Lüscher 

Max Lüscher (1923-2017) was een Zwitsers psycholoog en filosoof. Hij werd bekend als de ontwikkelaar van een speciale klinische kleurentest, waarvan hij de vroege vorm presenteerde op het eerste Wereldcongres voor Psychologie in Lausanne in 1947. In 1949 promoveerde hij aan de Universiteit van Basel op een proefschrift over "Kleur als psychologisch onderzoeksmiddel".

Onmiddellijk na de lezing op het wereldcongres in Lausanne vormde zich een eerste supraregionale, internationale gemeenschap van artsen en psychiaters. Er ontstonden kleine academische centra in Leipzig, Berlijn, Konstanz, Basel, Zürich en Fribourg, die zich bezighielden met zijn psychodiagnostiek in het kader van doctoraten en onderzoeken. In de jaren 70 en 80 accepteerde Max Lüscher uitnodigingen om lezingen en seminars te geven aan de Manhattan Psychiatric Clinic van Kansas State University, aan Yale University, aan de universiteiten van Rome, Santiago de Chile en Canberra, Melbourne. De impact van deze lezingen gaat door tot op de dag van vandaag: Talloze kleinere artikelen op verschillende gebieden doen verslag van pogingen om de diagnostiek van Lüscher te weerleggen of de geldigheid ervan te bevestigen. Wat deze werken echter gemeen hebben, is dat ze alleen de korte versie van de zogenaamde "Kleine Lüscher Test" behandelen.

Max Lüscherzelf stopte grotendeels met zijn academische inspanningen op het gebied van psychodiagnostiek in de jaren 1970 en richtte zich voornamelijk op het gebied van de reclamepsychologie. Van 1978 tot 1990 doceerde hij "De psychologie van vormen en kleuren" aan de nieuw opgerichte afdeling Industrieel Ontwerpen van Horst Meru (Kunstuniversiteit Linz). Met de verschuiving van zijn psychodiagnostische focus naar de toepassing van kleuren en vormen in creatie en design, kon hij zich nu concentreren op de moeilijke en controversiële basisvraag die alle gebieden van zijn activiteiten beïnvloedt: de vraag naar de objectieve betekenis van kleuren en vormen. Het was niet de vraag of ze een objectieve betekenis hadden die hem interesseerde. Voor Max Lüscher was objectieve betekenis in de context van psychodiagnostiek gekoppeld aan de vraag naar de onderliggende categorieën. Vanuit deze categorieën ontwikkelde hij zijn speciale kleuren en vormen. Zijn wetenschappelijk onderzoek begon nooit met de kleuren en vormen zelf, maar met de vraag naar het verband tussen ervaring en gedrag en de mogelijkheid om deze te objectiveren. In deze context ontdekte hij het suggestieve effect van kleuren en vormen als adequate hulpmiddelen voor beeld- en productontwerp. Zijn interesses en onderzoek in dit verband wijzen op een breed werkterrein.

In de laatste decennia keerde hij terug naar het begin van zijn onderzoek en werkte hij intensief aan de psychosomatiek. Zijn leidraad hierbij was het bekende dilemma van de medische praktijk om recht te moeten doen aan het toenemende aantal psychosomatische aandoeningen en tegelijkertijd geconfronteerd te worden met een toenemende tijdsdruk en een gebrek aan psychologische training. Het voordeel van de Lüscher-diagnostiek is de enorme tijdsbesparing door de non-verbale psychodiagnostiek. In de praktijk levert de diagnostische procedure echter alleen tijdwinst op als artsen en therapeuten de instrumenten goed beheersen en vooraf tijd investeren in training.